| تبليغات | X |
صفحه در حال بارگذاري است! لطفا کمي صبر کنيد...
|
زمان:دوشنبه۳۰/۶/۱۳۸۸ ساعت:۲۳:۴۵ اتفاق:فوت پرویزمشکاتیان بله در این شب وساعت بود که این اتفاق ناگوار را از رادیو محترم فرهنگ شنیدم واقعا شوکه شدم باورکردنی نبود اول فکر کردم اشتباه شنیدم اما این خبر نه یکبار،نه دوبار، چندین بار توسط مجری برنامه تکرار شد یعنی دیگر صدای مضرابهای پرویز را بر روی سیمهای سنتور نمیشنویم یعنی فقط باید با یاد و خاطرات او زندگی کنیم برای من که باور کردنی نیست . نه یاد و خاطر پرویز مشکاتیان عزیز این استاد برجسته سنتور ایران و یکی از آهنگ سازان این مرز و بوم همیشه در یاد و خاطر هنر دوستان ایرانی زنده خواهد ماند و مثل همیشه بی اعتنایی مسئولین نسبت به هنر و هنرمندان این کشور هنر پرور به امید روزی که این بی اعتنایی نسبت به هنرمندان این مملکت پایان پذیرد. قمستی از زندگینامه استاد پرویز مشکاتیان متولد ۲۴ اردیبهشت۱۳۳۴ آغاز مقدمات موسیقی از۶سالگی نزد پدر(حسن مشکاتیان) اجرای اولین کنسرت در۸سالگی در مراسم گرد همایی دانش آموزان در مدرسه معزی نیشابور۱۳۴۲ یاد گیری ردیف میرزا عبد الله نزد استاد نور علی برومند آموزش ردیف موسیقی ایرانی نزد دکتر داریوش صفوت همکاری با مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایرانی به عنوان مدرس و نوازنده سنتور۱۳۵۴ شرکت در آزمون باربد که به ابتکار استاد نور علی برومند برگزار می شد و کسب مقام اول به همراه پشنگ کامکار و کسب مقام ممتاز به همراه داریوش طلایی همکاری با رادیو با هوشنگ ابتهاج( سایه) استعفا از رادیو پس از واقعه ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ تشکیل موسسه چاووش پس از استعفا از رادیو با همکاری هنرمندان گروه عارف و شیدا۱۳۵۷ اجرای کنسرتهای برون مرزی گروه عارف به همراه استاد محمد رضا شجریان ۱۳۶۶ تعدادی از اثار استاد پرویز مشکاتیان دستان، بر آستان جانان،دود عود،نوا مرکب خوانی،لحظه دیدار، گنبد مینا،موسم گل،وطن من، لاله بهار، سرو آزاد و اثار زیاد دیگری که از به جای مانده است. یاد و خاطرش همیشه سبز و خرم
عید فطر برهمه دوستان مبارک عید روزه یکسو شدو عید آمد و دلها برخواست می ز خمخانه به جوش آمد ومی باید خواست توبه زهد فروشان گران جان بگذشت وقتی رندی و طرب کردن رندان پیداست چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد این چه عیبیست بدین بیخردی وین چه خطاست باده نوشی که در و روی و ریایی نبود بهتر از زهد فروشی که در و روی و ریاست ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق آنکه او عالم سّرست بدین حال گواست فرض ایزد بگذاریم و به کس بد نکینم و آنچه گویند روانیست نگوییم رواست چه شود من و تو چند قدح باده خوریم باده از خون زر انست نه از خون شما این چه عیبست کزان عیب خلل خواهد بود ور بود نیز چه شد مردم بی عیب کجاست حافظ
فُزْتَ و رَبِّ الْکَعبَةْ تو ای علی٬ ای شیر! مرد خدا و مردم٬ ربّ النوع عشق و شمشیر! ما شایستگی شناخت تو را از دست داده ایم. شناخت تو را از مغز های ما برده اند٬اما عشق تو را ٬ علی رغم روزگار٬ در عمق وجدان خویش٬ در پس پرده های دل خویش٬ همچنان مشتعل نگاهداشته ایم. چگونه تو عاشقان خویش را در خواری رها می کنی؟ تو ستمی را بر یک زن یهو دی- که در ذمّه حکومتت می زیست- تاب نیاوردی٬ و اکنون٬ مسلمانان را در ذمّه یهود ببین. و ببین که بر آنان چه می گذرد! ای صاحب آن بازو-که یک ضربه اش از عبادت هر دو جهان برتر است- ضر به ای دیگر و علی٬ تا لبه زهر آگین پولاد را در پرده های مغزش حس می کند٬ احساس می کند که بار سنگین آن امانتی که آسمان و زمین و کوه های سنگ را می شکست٬ از دوشش افتاد٬ آزاد شد. گویی مژده ای را فریاد می کشد: فُزْتَ و رَبِّ الْکَعبَةْ به خداوند کعبه٬رها شدم! خلاص: یکتایی در زیستن٬ یکتایی در بودن٬ یکتایی در عشق٬ نیایش:دکتر علی شریعتی
ولادت امام زمان برهمه شیعیان جهان مبارک تو را غايب ناميده اند، چون «ظاهر» نيستي، نه اينکه «حاضر» نباشي.«غيبت» به معناي «حاضرنبودن»، تهمت ناروائي است که به تو زده اند و آنان که بر اين پندارند، فرق ميان «ظهور» و «حضور» را نمي دانند، آمدنت که در انتظار آنيم به معناي «ظهور» است، نه «حضور» و دلشدگانت که هر صبح و شام تو را مي خوانند، ظهورت را از خدا مي طلبند نه حضورت را. وقتي ظاهر مي شوي، همه انگشت حيرت به دندان مي گزند با تعجب مي گويند که تو را پيش از اين هم ديده اند. و راست مي گويند، چرا که تو در ميان مائي، زيرا امام مائي. جمعه که از راه مي رسد، صاحبدلان «دل» از دست مي دهند و قرار از کف مي نهند و قافله دل هاي بي قرار روي به قبله مي کنند و آمدنت را به انتظار مي نشينند...و اينک اي قبله هر قافله و اي «شبروان را مشعله»، در آستانه آدينه اي ديگر با دلدادگان ديگري از خيل منتظرانت سرود انتظار را زمزمه مي کنيم. گر نيايي... «گر نيايي فقير مي ميرم» مثل دنيا حقير مي ميرم چون کبوتر که در قفس حبس است تک و تنها اسير مي ميرم اي شکوه ترنم باران در فراقت کوير مي ميرم توي شهر دلم زمين لرزه است زير آوار پير مي ميرم بي تو زجرآور است جان کندن! واي بر من؛ چه دير مي ميرم! تو بيا، مي خورم قسم به خدا چون بگويي بمير، مي ميرم «مهديا» اي تمام هستي من گر نيايي فقير مي ميرم اللهم عجل الولیک الفرج التماس دعا
یادداشتهای مرد فرزانه بعضی وقتا خوبه چشماتو ببندی و توی اون تاریکی،به خودت بگی: <<من یک جادوگرم، و وقتی چشمامو باز می کنم دنیای رو که خلق کردم پیش رو می بینم و من، تنها من مسئولیت کاملش رو به گردن می گیرم.>> بعد،یواش یواش مثل پرده نمایش چشماتو باز کن، و مطمئن باش که این دنیای توست درست همون طور که خلقش کردی. ریچاردباخ
با سلام خدمت همه دوستانی که این وبلاگ را برای مطالعه انتخاب کردند
در این پست جدید تصمیم گرفتم یه شعری خطاب به رییس جمهور انتصابی ایران عزیزم بنویسم که در سخنرانی خود در میان هواداران خود ملت آزادی خواه ایران را خس و خاشاک خواند هیچ وقت تصمیم به نوشتن مطالب سیاسی در این وبلاگ نداشتم اما به خاطر توهین های ایشان مجبور به نوشتن این شعر شدم آ ن خس و خاشاک تویی پست تر از خاک تویی شور منم نور منم عاشق رنجور منم زور تویی کور تویی هاله بی نور تویی دلیر بی باک منم مالک این خاک منم رفتگر با غیرت محمود و بردار و ببر این پول نفت چی میشه؟ خرج فلسطین میشه نه غزه نه لبنان فدای خاکم ایران می جنگیم و ممیمیریم رایمان را پس میگیریم
برای عشق ای عشق،ای سرچشمه دنیای ممکنات و پدید آورنده زیبایی،روزی پرتوی از تو در وجودم گرفت و از آن شعله ای افروخته پدیدار آمد.آن پرتو پر شراره مرا به دنیایی رهنمون شد که در آن زیبایی حکمران بلامنازع بود، من بیرون از اراده خویش در این دنیای پر آب و رنگ غو طه ور گردیدم و دامان خویش از بدیها شستم و روی به آن چیز نهادم که تنها ستایشگرش تو بودی، من طعم آن نوشیدنی حیات بخش را از آب چشمه ای که در تو جاری بود چشیدم وبعد از آن چشمانم به نادیدنی ها گشوده شد، اکنون چون بنده ای فرمانبردار بر در سرای تو نشسته هر زمان اراده فرمایی سوی تو باریابم، مرا تبرک فرما تا از اراده ات که خوبی و زیبایی است دمی غافل نباشم، مرا بنده خود گردان که بندگی درگاه تو مرا بسیار نیکوتر از نهادن تاج پادشاهان بر سر است. جمال زارعی
نشانی ""خانه دوست کجاست؟""در فلق بود که پرسید سوار آسمان مکثی کرد رهگذرشاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید و،به انگشت،نشان داد سپیداری و گقت: ""نرسیده به درخت، کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی ست. می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سربه در می آرد. پس به سمت گل تنهایی می پیچی، دو قدم مانده به گل، پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد. در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی: کودکی می بینی رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بردارد از لانه نور واز او می پرسی خانه دوست کجاست؟"" سهراب سپهری
|
About
فقط یک چیزوجودعشق رااثبات می کند:عمق ارتباط،سرزندگی ونشاط هردوطرف!این میوه ایست که عشق باآن شناخته می شود. Archivesمهر 1388شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 Links
لکنت |
